تنها فرزند ذكور باقيمانده از نسل حسين ( ع ) ، پسرش على ( ع ) بود كه به خاطر بيمارى شديد نتوانست در جنگ شركت كند و او روى پوستى در يكى از خيمه‌ها دراز كشيده بود . پوست را از زير پايش كشيدند و شمر در صدد بود تا على بن حسين ( ع ) را بكشد ولى زينت او را زير اسلحه‌اى كه داشت قرار داد بدين وسيله جانش حفاظت شد . ابن سعد ، شمر را از وارد ساختن ضربه به بدن امام سجاد ( ع ) برحذر داشت . ( 48 ) اين روز غم‌انگيز ، دهم محرّم ، به عاشورا موسوم شد . هنوز وحشيگريها و درنده‌خويىهاى دشمن به پايان نرسيده بود . جسم حسين ( ع ) كه اكنون با جراحات متعدد پاره پاره شده بود ، زير سم ستوران ده نفر سرباز سواره كه داوطلب شده بودند تا آخرين بىحرمتى را به نوادهء رسول خدا اعمال كنند قرار گرفت . ( 49 ) در بامداد روز يازدهم محرم ، اجساد لشكريان اموى كه در جنگ به زمين افتاده بودند ، جمع‌آورى شد و پس از برگزارى نماز ميّت ، دفن شدند ولى اجساد بىسر حسين ( ع ) ، و ياران او ، حتى عريان در ميان صحرا گذاشته شدند در عين حال در روز 12 محرم ، هنگامى كه نيروهاى اموى كربلا را ترك كردند ، مردم قبيله بنى اسد از روستاى نزديك غاضريه پائين آمدند و اجساد حسين ( ع ) و اصحابش را كه در نقطه‌اى كه قتل عام انجام شده بود دفن كردند . ( 50 ) جالب توجّه اين است كسانى كه اجسادشان با چنين رفتار غم‌انگيزى مورد اهانت قرار گرفت به زودى ، آنچنان مورد احترام مردم واقع شدند و شهرت جاودان يافتند كه قبورشان يكى از محترمترين حرمهاى مطهّر شده است . بقاع آنان با طلا زينت يافته و با تزيينات عالى مزين گرديده است . و به زودى مركز زيارت تعداد بىشمارى از شيفتگان آنها گرديد ، به سختى مىتوان اثر قبور و يا حتى خاطره كسانى را كه فاتحان كربلا بودند پيدا كرد ، در صورتى كه گنبدهاى حسين ( ع ) و اصحابش با مناره‌هاى رفيع و عالى هميشه نقطه‌هاى تحول تاريخى و مظاهرى از فيض و امّيد براى مردم بينوا و نيازمند بوده است . بامداد 12 محرم ، مراسم مخصوص ترك كربلا به كوفه انجام شد . هفتاد و دو سر بر نوك نيزه‌ها بلند بودند و هر كدام از آنها را سربازى حمل مىكرد و زنان خاندان پيامبر سوار بر شترها و ارتش عظيم اموى بدنبال آن در حركت